Maar ach, de examens zijn voorbij... Die gedachte alleen al houdt een mens warm! De vele Goodbye-dinners achter elkaar zorgden ook wel voor een extra vetlaagje om ons wat te beschermen :-)!
Na een zwaar emotioneel afscheid van alle internationale studenten (de meesten vertrekken terug naar huis, aangezien ze maar 1 semester in het buitenland studeren) stond de wekker wel heel vroeg (5am) om naar het warme FLORIDA te vertrekken!!!
Of in Kristoff zijn geval: Naar het ijskoude Vancouver om familie te bezoeken.
Via tussenstops in Chicago en Tampa Bay zijn we goed en wel in Miami aangekomen! We zijn in dit geval: Ben en Quinten - Alain en Julien - Pablo en Sugar daddy: Matthias.
Heel handig dat Matthias erbij was, aangezien hij ouder dan 25 is, konden we voordelig een auto huren!
Buiten het feit dat onze "1e" huurauto al na 10 minuten opnieuw ingeruild moest worden, hebben we relatief makkelijk ons hostel gevonden! Het was er weer een van de JAZZ-keten, waar we ook in Montreal gebruik van hebben gemaakt.
Goedkoop en een bijzonder vriendelijke service. Vooral in dit hostel: Overdag En 's avonds werden er altijd inventieve activiteiten aangeboden, en er was ook een bijzonder gezellige lounge waar je tv kon kijken, babbelen, internetten, boeken lezen of gezelschapsspelletjes spelen.
Bijna verliefd op de avondlijke warmte trokken we de dijk op, op zoek naar een goed plaatsje om iets te eten. We pingelden een korting van 25% af en hadden een heerlijk diner met een gigantische cocktail. (die korting kwam heel goed van pas, aangezien de tax in Florida 13% is, en de gebruikelijke tip nog eens 18%..u rekent maar uit!)
Een goede starter van wat ongetwijfeld een bangelijke vakantie zou worden!
De volgende dag niet te lang uitslapen... Dat konden we namelijk op het strand wel doen :-)! Er werden temperaturen van 100 graden Fahrenheit vermeld, omgerekend geeft dat koorts: 37.8 graden celsius!! Voorzien van Hawaii-shorts, strandhanddoeken, flessen water en zonnecreme legden we ons met z'n allen neer... PARADISE
Ook de 14e genoten we nog volop van de zon, om tegen de avond de auto klaar te maken om naar de Everglades te rijden; een enorm uitgestrekt natuurgebied in het zuiden van Florida bekend om zijn alligators! Onderweg nog eventjes stoppen om mondvoorraad in te slagen en een simpele tent te kopen, en we konden er tegenaan...
Matthias reed ons feilloos binnen in het park... maar dan moest het zoeken nog beginnen! Waar konden we hier in godsnaam parkeren? Het feit dat het ondertussen al pikdonker was, deed onze zoektocht niet veel goeds...
Na overwogen te hebben in de auto te slapen, een tent op te slaan op de parking en nog wat andere ideetjes, vonden we dan toch een kampeer plaats helemaal in het begin van het park. Onder leiding van Julien en het creatieve denken van Pablo knutselden we een wind- en waterdichte tent in mekaar!
Buiten wat muskieten en wat nachtelijk gekrijs van uilen hadden we nog een dierlijke aanwezigheid ontdekt. Maar daar zou rap verandering in komen. Ben had namelijk op het internet wat research gedaan, en ontdekt dat je avontuurlijke kanotochten kon doen in het park! We besloten de zwaarste (The Nine Mile Pound) te doen... De zoektocht naar alligators kon beginnen! Op weg naar de moerassen kwamen we onze volgende vriendjes tegen: GIEREN. We hadden al een paar borden aan de rand van de weg gezien zeggende: "Vultures may cause damage to vehicles".. Toen we een paar van die afgrijselijke, grote vogels op een auto zagen zitten, snapten we het... Deze diertjes zijn niet om mee te lachen :-)
In ieder geval, we lieten ons niet afschrikken en kropen in de kano's, overtuigd om wat alligators te gaan temmen! Ben met The French Connection, Q met patsers Pablo en Matthias. Helemaal in het begin keken 2 grote ogen ons al net boven het wateroppervlak aan... Maar een paar uur kanoen in de hitte later werd ons geduld pas echt beloond! De kano van Ben en de Fransen raakte bijna letterlijk een alligator die razendsnel wegdook, en zich iets verder in het water terug verstopte...
Toch wel een beetje vermoeid na dit dagje kanoen deden we nog een kleine wandeling langs het water op zoek naar nog wat meer nightlife, en konden we genieten van een mooie zonsondergang...
's Avonds kon Matthias weer aan de slag: We hadden nog een autotrip van een aantal uren voor de boeg tot in Key West, het meest zuidelijke eiland van de uitlopers ten zuiden van Florida, slechts 90 mijl van Cuba verwijderd! Ook deze rit verliep vlekkeloos, en konden inchecken in ons -best wel luxueus- hotel...
Al gauw bleek dat dit niet zo maar een Zuiders eiland was. Je voelde gewoon dat dit niet meer "Amerika" was, alhoewel het dat wel officieel was...
Overal verkochten ze sigaren, mensen liepen met drank over het straat, dronken mensen op scooters, echte piraten (met papegaai en houten been): Het zijn maar enkele dingen die dit paradijs beschrijven.
(En, Key West is ook gekend als een "Gay Bar-Resort...Als je 's avonds door de straten loopt en maar eventjes je kop in een bar binnensteekt, was de kans inderdaad niet gering dat er een man op de toog stond te dansen)
Het was iets moeilijker om een openbaar strand te vinden, maar gewoon rondwandelen in de straatjes was ook meer dan de moeite waard. De bijna-caraibische sfeer die er rondhangt doet een mens echt glimlachen!
Maar we hebben natuurlijk ook meer gedaan: Waarschijnlijk een van de meest onvergetelijke activiteiten was de snorkel-uitstap!
Een boottrip van een dik halfuur bracht ons naar een rif aan een oude vuurtoren, waar we waanzinnig mooie vissen hebben kunnen zien!! Een uur lang hebben we onze ogen uit onze kop gestaard, tussen scholen vol gekleurde vissen, meterslange Barracuda's en zelfs een zeeschildpad!!! Gewoonweg ongelooflijk!
Na 2 dagen Key west keerden we dan weer terug naar ons vertrouwde hostel in Miami. Een laatste keer uitblazen... De 18e 's morgens vertrokken Matthias, Pablo, Alain en Julien met de auto richting vliegveld om elk hun eigen weg op te gaan!
Wij tweetjes bleven nog 2 extra dagen in Miami plakken! Genieten van het goeie weer.... Dachten we!
Moeder natuur had ons namelijk getrakteerd op een fikse stortbui, waardoor we praktisch ingesloten waren in ons hostel! Heel de straat stond blank, en het zag er naar uit dat het niet gauw zou ophouden met regenen...
Rond een uur of 3 in de namiddag en 3 schaakspelletjes later vonden we het toch maar genoeg, en besloten we de bus te pakken richting Miami Downtown om te kijken of er wat te bezichtigen viel!
We hebben 2 musea aangedaan: 1 over de geschiedenis van Zuid-Florida en 1 vol hedendaagse kunst. Interessant, maar eigenlijk waren we allebei te moe om er volledig in op te gaan. We hebben dan maar wat in de dokken rondgelopen, genoten van het mooie zicht op de voorbijvarende cruises, of de sfeervolle lichtjes op het water...
De 19e was een tamme dag... Rondhangen op het strand, wat foto's trekken,... Het werd tijd om ons voor te bereiden op onze weg terug naar huis! Voor Ben zelfs heel letterlijk: De 20ste stond zijn ticket gepland richting Zaventem... Q ging terug naar Buffalo om de komst van Bernard voor te bereiden...
Maar ook vandaag zit Moeder natuur goed tegen! Een blizzard treft de oostkust van Amerika...
Q's vlucht naar Buffalo was geannulleerd, maar gelukkig kon hij gemakkelijk via Atlanta Buffalo alsnog bereiken. Oef.
Ben gaat het iets minder goed af! Toen Q al in Buffalo gearriveerd was, zat Ben nog altijd in Miami. Hopelijk hangt hij op dit eigenste moment toch nog ergens tussen New York en Schiphol! Met wat truukjes en wat geluk moet dat wel geregeld kunnen worden...
Maar daar stopt het nog niet!
Ook een aantal Duitsers geraken maar niet thuis omdat de luchthaven van Dusseldorf gesloten is. En Pablo zijn ouders geraken maar niet vanuit Spanje in Buffalo...
En dan nog het geval Kristoff... Deze arme jongen heeft maar liefst 27u nodig gehad om vanuit Vancouver terug in Buffalo te geraken. Geannulleerde vluchten, vertragingen, ellelange rijen aan de customer service en aan de grenscontroles maakten hem het leven zuur! Een extra nachtje in Chicago (alhoewel, 'extra', eigenlijk maar 2x 3u geslapen!) en via Toronto is hij uiteindelijk met de bus in Buffalo kunnen aankomen... We hopen allemaal dat hij morgen veilig zijn vliegtuig naar huis kan nemen!
En momenteel bevestigt kort telefonisch contact ook dat Bernard vast in JFK, de luchthaven van New York... Ook hier zijn geannulleerde en vertraagde vluchten de oorzaak. Daarbovenop komt dan nog eens het slechte bereik van Amerikaanse gsm's waardoor we elkaar nu ineens niet meer kunnen bereiken!
Hopelijk geraken zij morgenvroeg ergens toch nog in Buffalo!
Deze blog kende dus vele hoogte- en dieptepunten,... maar uiteindelijk komen ze allemaal op hetzelfde neer: Later kijk je er met een glimlach op terug!
Maar laat het nu toch maar eventjes vakantie zijn...
Tot binnenkort!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten